Het Jerrie Journaal – Disasterlicious is overgeweldigend mooi.

Vlak voor het einde van de voorstelling voel ik me niet alleen Hansje Brinker, ik ben het zelfs letterlijk. Met nog twee aangewezen vrijwilligers mogen we Nederland redden van de water ondergang. We nemen onze taak serieus en worden als helden bejubeld. Zwaar terecht natuurlijk.

 

De YoungGangsters zijn op dreef deze avond. We watertrappelen al van ongeduld voordat de voorstelling begint. Fysiek theater in vloeibare topvorm. Misschien geniet ik nog wel het meest van het verrassende intermezzo. Heerlijke verwarring bij het publiek, hoort dit er nou bij of……?

 

Subtiliteit wordt gemeden als de pest. Hansje weet op onsmaakvolle wijze meerdere gaten in de dijk te dichten. Mama Brinker heeft een bijzonder bijbaantje. De Burgemeester is van bordkarton en is uit het leugenachtige Mark Rutte hout gesneden.

 

Niet iedereen houdt het droog deze avond en dat komt niet door de emoties. Een dag later besef je pas wat je hebt meegemaakt. Tussen al het gooi-en smijtwerk heen zit een veel wredere realiteit. Is onze participatiemaatschappij geworden tot een “zoek het maar lekker zelf uit gemeenschap?”

 

Wanneer je over deze vraag minder graag na wil denken blijft er meer dan genoeg over om van na te genieten. Ik was heel even een held en wat voelt dat goed.

 

‘Overgeweldigend’ is de kortste samenvatting van DisasterLicious.’