Grutto, boer of koeien: wie is de koning?

Koning van het Grasland door Pier 21.

Wie is de Koning; de grutto, de boer, de koeien of het systeem?

Een schitterende plek voor deze voorstelling. In een schuur aan de rand van weilanden met coulissen uitzicht net buiten Drachten. Tijdens de voorstelling voelen we soms de zon op onze huid, we zien weidevogels en zwaluwen, we ruiken hooi en kuillucht. Het plastic om de kuil heen wappert in de wind en we horen het ritselen. Zo worden door de omgeving al bijna alle zintuigen geprikkeld.

Binnen 10 minuten zitten zowel het publiek als de acteurs in het verhaal. Voorlezen wordt zittend uitgebouwd naar puur acteerwerk. Er is geen afleiding. Iedereen is gefixeerd op de tekst. Die is zo krachtig en herkenbaar dat iedereen een kleine anderhalf uur geboeid luistert. Naast me zie ik tranen.

Jullie razende reporter is tot rust gekomen, tijdens het luisteren de weilanden in kijkend. Er gebeurt iets bijzonders tijdens een belangrijke scene. Het moment waarop duidelijk wordt dat de koeien geruimd moeten worden zie ik op 40 meter een koe voorbij lopen. Op het juiste moment blijft ze staan, draait haar kop en kijkt me aan. Zij is een nazaat van de overlevenden van de MKZ crisis. Ze vertelt het me op deze manier. Ik moet slikken en krijg een rilling door mijn lijf.

De schrijver van dit stuk is vanuit een ooghoek te zien, hij geniet van zijn eigen tekst die tot leven is gekomen. De acteurs gaan steeds meer op in hun rol. Met recht een bijzondere ervaring.

Na de voorstelling een (h)eerlijke biologische lunch, we eten in de koeienstal met een man of 60. Een paar koeien komen nieuwsgierig even langs, de oude hond van de boerderij schuifelt langs en krijgt voldoende aandacht.

Simmerdeis op locatie is een winnende combinatie.

 

Tekst: Jerrie de Boer